8-9 กันยา 50 เพื่อนฝูงและน้องๆ แวะมาเยียมเยือนกันถึงบ้าน อยากจะไปเดินป่า ก็เลยจัดให้ เส้นทางน้ำตกเหวนรก เส้นทางเดินป่า สายท่าด่าน เหวนรก มีมานานแล้ว ตั้งแต่สมัยปู่ผม ยังแตะปีบ ดัง จนสมัยรุ่นพ่อ ที่ใช้เส้นทางสายนี้เดินไปทำงาน ก่อสร้างถนน บนเขาใหญ่ เส้นที่ใช้วิ่งกันอยู่ทุกวันนี้ ในอดีตสัตว์ป่ายังมีให้เห็นกันมากมาย ต่างไม่เกรงกลัว กันและกัน บางครั้งก็เผชิญหน้ากันให้เห็น ใครใหญ่กว่า ดุร้ายกว่า ก็คงอยู่ แต่มาวันนี้ เดินเขาไปในป่า สัตว์น้อยใหญ่ต่างก็ลบหน้า ไม่อยากจะเจอ กับ คน เสียเท่าไหร่ หนีได้หนีดีกว่า

คราวนี้เราเดินโดยใช้เส้นทางลัดเลาะไปตามไหลเขาเลียบคลองเหวนรก ได้ยินเสียงสายน้ำ ดังตลอดทาง ขึ้นเขาบ้าง ลงในหุบบาง เดินตามทางช้าง บ้าง ร่องรอยที่พบ มักจะมีแต่ช้างป่า ประมาณ 10 เชือกเห็นจะได้ ตามทางที่เราเดินไป เราใช้เวลาเดินลัดเลาะกันมาประมาณ 4 ชม. พักบ้าง หยุดบ้าง นานๆจะได้ออกกำลังหนักๆแบบนี้สักที เดินทางคราวนี้ ไม่ได้พกกล้องไปด้วย กล้องพัง ตกน้ำ ยังไม่ได้มีเวลา ส่งซ่อมเลย ระหว่างทางเดิน เห็ดสี โผล่ให้เห็น ตลอดเส้นทาง เราถึงน้ำตกปากคลองข้าวสาร ก็ประมาณเกือบ บ่าย 2 ซึ่งจากนี้ไป อาจจจะใช้เวลาอีกประมาณ 1-2 ชม. ก็จะถึงเหวนรก เป้าหมายของเรา คือ วังไทรใหญ่ ตีนน้ำตกเหวนรก  ชั้นล่างสุด เราเดินลัดเลาลงสู่ ลำคลองใหญ่ เพื่อที่จะเดินเลียบลำคลอง ไปยัง ตีนน้ำตกเหวนรก ลงมาถึงคลองใหญ่ ใจสลาย เห็นสายน้ำแคง ไหลเชี่ยวกลาก อยู่ข้างหน้า ไปต่อไม่ได้แล้ว สักครู่ นกเงือก สามตัว บินผ่านเราไป หากคืนนี้ฝนไม่ตก น้ำเปลี่ยนสี ไม่แดงอย่างที่เห็น เราจะไปกันต่อในวันพรุ่งนี้ เราเลยตั้งแคมป์ กันที่นี่ น้ำตกปากคลองข้าวสาร

เช้าวันใหม่ ท่ามกลางพงไพร และ เสียงสายน้ำ ที่ยังคงดุดัน ได้ยินตลอดทั้งคืน ตืนกันแต่เช้า หุงหาอาหาร กาแฟ ทานกัน เตรียมตัวลุยกันต่อ แต่สายน้ำยังไม่เปลี่ยนสี จึงเปลี่ยนใจไม่ไปต่อแล้ว แค่นี้ก็พอ โอกาสหน้าค่อยมาใหม่ เราพักผ่อนกันอย่างสยายๆ ในแคมป์ จนถึงเวลาเกือบ บ่ายสอง เราจึงได้เก็บแคมป์ เดินทางกลับบ้าน ระหว่างทางเดินกลับ ห่างจากแคมป์ ไม่เท่าไหร เราพบ รอยเท้า เสือลายเมฆ หรือ เสือปลา ก็ไม่ทราบ ช่วงลำตัวประมาณ เมตร วนเวียนอยู่ไม่ห่างจากแคมป์เรา ที่น่าขำ ก็คือ ขนาดเสือ มีสีขา ยังเจอรอยเท้าเสือ ลื่นไถล ไปกับทางเดินที่ลื่นแฉะ  สงสัยมันคงกลัวคน จนแข้งขาอ่อน